#thepanamericana100project: het einde van de wereld is pas het begin
De hele Panamericana rijden. In 100 dagen. Dat was de droom van de Duitse Rainer Behrendt en de Nederlander Jan Bongers. In het voorjaar van 2026 vertrokken ze met een Porsche Cayenne van Ushuaia op Vuurland naar Deadhorse in Alaska. Ze legden 41.600 kilometer af door 15 landen. Met alle verbindingsroutes meegerekend is de Panamericana 48.000 kilometer lang. In Peru en Canada reisde een professionele fotograaf namens Porsche met hen mee. Samen met beelden uit hun privéarchief geeft dat een persoonlijke inkijk in de reis van hun leven.
Rainer Behrendt (54) en Jan Bongers (57) zijn al meer dan vijftien jaar goede vrienden. De autoliefhebbers hebben al meerdere roadtrips met Porsche modellen gemaakt door de Alpen, en in maart 2026 legden ze de lat hoger. Van Vuurland naar Alaska. Hun keuze viel op de Porsche Cayenne, de SUV van Porsche die ook naast het asfalt zijn weg vindt.
De expeditie diende ook een maatschappelijk doel. Een jaar eerder overleed de schoonmoeder van Rainer aan ALS. Amyotrofische laterale sclerose, kortweg ALS, beschadigt stap voor stap de zenuwcellen die de spieren aansturen. Met hun reis vroegen de vrienden aandacht voor deze ingrijpende ziekte en zamelden ze geld in voor onderzoek. Hun Porsche Cayenne viel ook op door de bestickering met de tekst ‘Race against ALS’. Die boodschap bracht onderweg gesprekken op gang en leidde tot nieuwe ontmoetingen. Porsche24 sprak met Rainer en Jan over hun expeditie, in dagboekstijl.
Rainer Behrendt: aan het einde van de wereld
Maart 2026. Het zuiden van Vuurland. Ik sta bij de reling, en kijk uit over het Beaglekanaal. Er rolt een traan over mijn wang, want voor het eerst in weken is het stil. Er is zoveel gebeurd. Een jaar geleden overleed mijn schoonmoeder. Daarna volgden maanden van voorbereiding. Na 27 jaar bij dezelfde werkgever nam ik ontslag. Ik wilde deze droom eindelijk waarmaken. Nu staan we hier. Ushuaia, Vuurland. Ons startpunt. We hebben al zoveel achter de rug en toch moet de reis nog beginnen. Ushuaia is niet bepaald een mooie plaats. Maar er is geen plek zoals deze. Voor ons is het einde van de wereld pas het begin.
Jan Bongers: op het ijs
Vanuit Ushuaia is er maar één richting: naar het noorden. We moeten elke stop goed plannen. Vuurland is enorm indrukwekkend. Je wilt steeds stoppen, uitstappen en dit landschap in je opnemen. Ongeveer 1.000 kilometer verderop ligt de Perito Moreno-gletsjer, ten westen van onze route, in nationaal park Los Glaciares. Die willen we zien. Zodra we het ijs op stappen, dringt tot ons door wat deze reis betekent. Dat we hier mogen staan, is een voorrecht.
Rainer Behrendt: de Andes
Dagenlang rijden we door de Andes. Over steile bergwegen klimmen we naar bijna 5.000 meter. Daarna dalen we weer af. Zulke bochtige wegen heb ik nog niet eerder gereden. Het landschap verandert voortdurend. Groene valleien maken plaats voor kleurrijke rotsformaties. We steken uitgestrekte zoutvlaktes over en de vulkanische landschappen lijken op het oppervlak van de maan.
Dan laat de Porsche Cayenne van zich horen. We hebben bewust gekozen voor een Porsche Cayenne Diesel van de tweede generatie. Met een brandstoftank van 100 liter. Op deze hoogte krijgen we te maken met een probleem. In de ijle lucht kan het roetfilter zichzelf niet goed schoonbranden. Hoogteziekte voor de Porsche Cayenne. De auto schakelt naar de noodloop en de motor komt niet meer boven de 2.000 toeren per minuut.
In de tweede versnelling kruipen we de steile bergwegen op. De motor houdt vol. Achter ons vormt zich een rij vrachtwagens. Dan merk ik dat er ook met Jan iets niet klopt.
Jan Bongers: Hoogteziekte
Ineens voel ik me beroerd. Misselijk. Duizelig. Mijn gedachten schieten alle kanten op. Dit moet hoogteziekte zijn en dat is in ernstige gevallen zelfs dodelijk. Gelukkig heb ik de nodige medicijnen bij me. Nu is er maar één oplossing: afdalen.
Rainer brengt ons veilig naar San Pedro de Atacama. Deze oase aan de rand van de woestijn ligt op 2.500 meter. Een hoogte die ik beter verdraag. Drie dagen later is de ellende voorbij.
We rijden verder. Nog 1.500 kilometer langs de kust van de Stille Oceaan, richting Santiago de Chile. De Porsche Cayenne rijdt nog steeds in de noodloop. Toch blijft hij ook onder deze omstandigheden betrouwbaar. Dan krijgen we via sociale media een onverwacht bericht. De Porsche Club Andino wil ons ontmoeten.
De volgende ochtend ontbijten we samen. Het is mijn eerste echte kennismaking met een Porsche Club. We kennen elkaar niet en toch brengt onze gedeelde liefde voor Porsche ons direct bij elkaar. Rainer is als voorzitter van de Porsche Club Mainz gewend aan dit soort ontmoetingen, maar voor mij gaat er een wereld open. Dit zal niet de laatste keer zijn.
Dankzij de lokale leden leren we de cultuur van elk land beter kennen. Veel beter dan ons op eigen kracht zou lukken. We blijven maar kort, maar juist deze ontmoetingen blijven ons bij.
Rainer Behrendt: kabelbanen in La Paz
Brandstof vinden is in Bolivia lastiger dan verwacht, want voor buitenlandse bezoekers gelden andere regels en prijzen. Niet elke pompbediende kan of wil je helpen en diesel is bovendien niet overal verkrijgbaar. Op een dag stoppen we bij zes tankstations voordat we pas kunnen tanken.
We rijden door. Eerst steken we de Salar de Uyuni over. Daarna bereiken we La Paz, op 4.000 meter hoogte. Een stad die indruk op me maakt met zijn openbare kabelbaannetwerk. Het verbindt de wijken op de hoogvlakte met het centrum in het dal. Een reis die vroeger een uur duurde, kost nu nog maar tien minuten. Je ziet hier wat een doordachte stadsplanning voor effect heeft op het dagelijks leven.
Jan Bongers: in de voetsporen van de Inca’s.
Om La Paz uit te komen, moet de Porsche Cayenne alles geven. We rijden al twee weken in de noodloop. De motor komt niet boven de 2.000 toeren per minuut. Toch moeten we het dal uit. De weg blijft omhoog gaan, haarspeldbocht na haarspeldbocht, met nauwelijks 10 km/u in de eerste versnelling.
Lima ligt nog ruim 1.500 kilometer verderop. Het team van het Porsche Centrum in de Peruaanse hoofdstad weet al van onze komst. De monteurs gaan direct aan de slag. Geen van hen heeft eerder aan een Porsche Cayenne Diesel gewerkt. Wij gebruiken de wachttijd om Luis Fischer te ontmoeten. Lucho, zoals hij wordt genoemd, is voorzitter van de Porsche Club Perú. Hij hoort dat we naar Machu Picchu willen. Dan doet hij ons een aanbod dat we niet afslaan. Luis heeft een hotel in Cusco, de vroegere hoofdstad van het Incarijk. Hij regelt alles voor ons.
Drie dagen later kan de Porsche Cayenne weer op pad. Het roetfilter is schoongebrand en de monteurs hebben een nieuwe lambdasonde geplaatst. Die sensor meet het zuurstofgehalte in de uitlaatgassen. De noodloop is verleden tijd, een enorme opluchting.
Een paar dagen later reizen we met een gids van Cusco naar Machu Picchu. De oude Incastad in de Andes is één van de zeven nieuwe wereldwonderen. We staan voor de terrassen die hier meer dan 500 jaar geleden zijn gebouwd. Woorden schieten tekort. Het voelt als een reis door de tijd. Naar een andere wereld, midden in de beschaving van de Inca’s.
Rainer Behrendt: een ongeplande stop in Ecuador
Na ruim 2.000 kilometer bereiken we Ecuador. Ineens verandert alles. De woestijnen, het stof en het zand van Peru maken plaats voor bananenplantages. Het is tropisch warm. Overal is het groen en we verruilen de grindwegen voor glad asfalt.
Dan vraagt de Porsche Cayenne opnieuw om aandacht. We moeten de AdBlue-tank bijvullen. Anders start de motor op een gegeven moment niet meer. Maar niemand in Ecuador lijkt AdBlue te kennen. Een vloeistof op basis van ureum die helpt de uitlaatgassen van een dieselmotor te reinigen? Nog nooit van gehoord.
We hebben minder dan 1.000 kilometer over voordat het systeem opnieuw starten blokkeert. Vanaf dat moment laten we de motor draaien. Ook tijdens pauzes. Uitzetten vinden we te riskant. Uiteindelijk stoppen we bij een afgelegen hotel. De marge voor de Porsche Cayenne is bijna op. We zoeken al dagen naar AdBlue. Dan krijgen we een tip. Een winkel in Quito zou voorraad hebben. Ongeveer drie uur rijden. De motor start nog één keer. De oplossing komt in zicht.
Jan Bongers: de broer van Pablo Escobar.
Probleem opgelost. We rijden verder naar het noorden. We overnachten op de evenaar, en bereiken uiteindelijk Colombia. We volgen het advies dat we hebben gekregen. We blijven op de hoofdwegen. We rijden niet in het donker. Zo komen we aan in Medellín. Pablo Escobar maakte de stad ooit berucht. Vandaag zien we een moderne stad met kunst en moderne technologie. We willen meer weten over haar geschiedenis. Onze gids neemt ons mee naar het Casa Museo Pablo Escobar.
Het museum roept discussie op. Volgens critici romantiseert het de drugsbaas. Het vertelt de geschiedenis van het Medellínkartel en zet Escobar bijna neer als een soort Robin Hood. Voor ons als Europeanen is het een intrigerende ervaring. Dan krijgt die geschiedenis ineens een gezicht. We schudden de hand van de oprichter van het museum, Roberto Escobar. De broer van Pablo, en de voormalige hoofdboekhouder van het kartel. Hij zat meer dan elf jaar in de gevangenis. Wie had gedacht dat we hier iemand zouden ontmoeten die ooit tot de kern van het Medellínkartel behoorde?
Voor het volgende deel van de reis gaat de Porsche Cayenne per schip naar Panama-Stad. De Darién Gap onderbreekt de route over land. Moerassen en dicht regenwoud maken doorrijden onmogelijk. In Panama ontmoeten we opnieuw leden van een lokale Porsche Club. Die ontmoetingen blijven me boeien. Van Costa Rica tot Honduras: overal in Midden-Amerika leeft de Porsche Club gemeenschap.
Rainer Behrendt: door Midden-Amerika
Aan de grens met Nicaragua moeten we de hele auto meerdere keren uitpakken. Daarna pakken we alles weer in. Onderweg ontvangen mensen ons hartelijk. In Estelí wenkt de bestuurder van een pick-up ons, hij volgt onze reis via Instagram. Een lokale sigarenfabrikant nodigt ons uit voor koffie. Later krijgen we via sociale media nog een uitnodiging. De volgende ochtend bezoeken we een kleine, particuliere brouwerij en limonadefabriek. Zulke ontmoetingen maken dat de slechte ervaring aan de grens snel naar de achtergrond verdwijnt.
Onze volgende stop is El Salvador. We ontmoeten ook daar leden van de lokale Porsche Club. Zij vertellen hoe anders hun clubritten er vroeger uitzagen. Zelfs voor lokale deelnemers waren gepantserde auto’s en beveiligers nodig. Nu ervaren we vooral de gastvrijheid van het land. Het landschap blijft ons bij. Hier komen we echt een keer terug.
Jan Bongers: op de vulkaan
Pedro Soles, voorzitter van de lokale Porsche Club in Guatemala, raadt ons aan de Acatenango te beklimmen. Vanaf de top kijken we uit op de actieve Volcán de Fuego. De tocht duurt twee dagen. Het is één van de zwaarste ervaringen van de expeditie. Ook één van de ervaringen die het meest opleveren.
Elk kwartier stijgen stoom en rook op uit de vulkaan. Lava borrelt omhoog. We zien het met eigen ogen en het voelt onwerkelijk. Even staat de tijd stil. Niet veel later zitten we weer achter het stuur van de Porsche Cayenne, op weg naar Mexico.
Carlos J. Pani Villalobos, voorzitter van de Porsche Club México, helpt ons verder op weg. Als we Mexico-Stad naderen, loodst hij ons via de smartphone door de metropool. Hij leidt ons weg van de snelweg die we om de stad heen wilden nemen. Het drukke verkeer vraagt veel aandacht. Onze missie houdt ons op koers.
Rainer Behrendt: een tussenstop op het circuit
De grensovergang naar de Verenigde Staten gaat verrassend makkelijk. De grensmedewerkers zijn vriendelijk. Vanaf hier voelt de reis vertrouwder. We hebben langer in Midden-Amerika doorgebracht dan gepland. Om onze reis binnen 100 dagen af te ronden, moeten we onze tijd nu strakker indelen.
Toch zijn er plekken die we niet willen overslaan. Langs de westkust van Noord-Amerika leeft Porsche op een eigen manier. Dat willen we ervaren. In Los Angeles bezoeken we het Porsche Experience Center. We rijden er op het terreinparcours. Daarna gaan we naar Laguna Seca, een circuit met een rijke geschiedenis. Onze instructeur Allen Serban neemt ons mee voor een ronde in een Porsche Taycan. Zoiets heb ik nog niet eerder ervaren.
Daarna vervolgen we onze route. Mijn vrouw wacht op ons in Vancouver. Te laat komen is geen optie.
Jan Bongers: de laatste etappe
Als Nederlander verken ik Vancouver graag op de fiets. Maar al snel zitten we weer achter het stuur. We gaan naar Vancouver Island. Om ons heen liggen bossen en dichte begroeiing. Zwarte beren, bruine beren en grizzly’s kruisen ons pad. Elanden en bizons grazen langs de weg.
Terug op het vasteland rijden we dagenlang langs de Rocky Mountains. Bij Lake Louise stoppen we voor een wandeling. Daar zijn we het over eens: deze bergketen is één van de hoogtepunten van onze reis.
In juni steken we de poolcirkel over, en bereiken we Alaska. De zon gaat niet onder. Zelfs om middernacht valt er warm, goudkleurig licht over het landschap. Verder naar het noorden verandert het uitzicht opnieuw. Bossen en bloemenweiden maken langzaam plaats voor de eindeloze toendra.
In Ushuaia stonden we voor ons gevoel aan het einde van de wereld. Nu voelt het alsof we de andere rand hebben bereikt. Een ruig land. Ruimte zonder einde.
Rainer Behrendt: het eindstation
De laatste etappe. Over de Dalton Highway, van Fairbanks naar Deadhorse. Mijn gedachten dwalen af. Jan en ik hebben een vriendschap van jaren op de proef gesteld. We hebben ook een blijvend eerbetoon aan mijn schoonmoeder gemaakt. Naast de pijnlijke herinneringen komen nieuwe herinneringen te staan. Die maken het verlies iets draaglijker.
Ik denk aan een man die we in San Diego hadden ontmoet. Geëmotioneerd vertelde hij ons dat ALS zijn familie al drie keer had getroffen. Aan de trucker in Fairbanks. Hij zag onze Porsche Cayenne tijdens het ontbijt, en gaf ons stilletjes twintig dollar voor de inzameling. Aan het stel dat ook ALS in de familie had meegemaakt. Ze stonden erop onze restaurantrekening te betalen.
En aan iedereen die de QR-code op onze Porsche Cayenne scande om te doneren. Deze ziekte raakt mensen over de hele wereld. Aandacht blijft nodig. Daarom eindigt mijn inzet tegen ALS niet met deze reis. Ook na aankomst blijven we geld inzamelen.
Dan bereiken we Deadhorse. De droom is uitgekomen. Toch valt het moment me onverwacht tegen. Misschien ligt het aan de plek. Een nederzetting van zeecontainers, zonder vaste bewoners. Duizenden seizoensarbeiders werken hier in de olie-industrie. Pijpleidingen. Bedrijfsgebouwen. Zware vrachtwagens.
Maar misschien zit het ergens anders in. Het besef dat de droom voorbij is. Wat nu? Ik keer niet terug naar mijn oude baan. Ik begin opnieuw. Wat ik mee naar huis neem, is een andere kijk op het leven. Wat de toekomst ook brengt, ik wil doen wat me drijft. Zoals tijdens deze reis. Een reis waarover ik later mijn kleinkinderen vertel.
Jan Bongers: Deadhorse
Ik sta in Deadhorse. Trots. Vol emotie. Eén gedachte wordt helder: wat hebben we geluk dat we deze droom hebben kunnen waarmaken. Voor mijn gevoel begrijp ik de wereld nu iets beter. Ik heb mensen ontmoet die me bijblijven. Ik heb andere manieren van kijken ontdekt. Veel problemen waarover we ons thuis druk maken, voelen ineens niet meer als problemen.
De ontmoetingen tijdens deze reis blijven nog lang bij me. Maar nu is het tijd om naar huis te gaan. Na zoveel weken onderweg dringt ook iets anders tot me door. Thuis is ook een mooie plek.
De informatie in dit nieuwsbericht was actueel op de datum van publicatie. Wijzigingen in modellen, uitvoeringen, prijzen, technische specificaties, afbeeldingen, of andere informatie zijn te allen tijde voorbehouden. Genoemde prijzen betreffen consumentenadviesprijzen. Het staat Porsche Centra en servicepartners vrij eigen verkoopprijzen en kortingen te hanteren. Aan de inhoud van dit nieuwsbericht kunnen geen rechten worden ontleend.